نظام سرمایه سالار همواره برای به بردگی درآوردن ملت، راهکارهای نوینی ابداع میکنه که به راحتی تا یک قرن میشه ازش برای اماله کردن ارزشهای طبقه سرمایه دار به ذهن طبقه متوسط و تزریق اندیشه فردگرایی به بدنه جامعه استفاده کرد. یکی از این راهکارها که قدمتی هفتاد ساله داره، «گات تلنت شو» یا همان شو های استعداد یابیه که در حال حاضر مثل ویروس در اغلب کشوره پیشرفته و پسرفته تکثیر شده. البته جمهوری اسلامی هم برای عقب نماندن از قافله تحمیق مردم برنامه ای به نام «عصر جدید» راه انداخت که چند ماه پیش در همین وبلاگ درباره اش حرف زدم. تازگیا هم مهناز جون و نازنین و ابی و آرش، در ادامه پروژه احمق سازی، «پرشین گات تلنت» راه انداختند که هنوز پخش نشده، حواشی فراوانی پیدا کرده و خواسته های مدنی مردم ایران زیر سایه این قبیل اخبار، به فراموشی سپرده شده.

چیزی که از نظرها پنهان مانده پشت پرده اینگونه خوراکهای فکریه که هدفی جز تخریب فرهنگهای کهن و ریشه دار و ساختن ارزشهای پوچ لیبرالیستی نداره. تمام این جنگولک بازیا که ارواح شکمشون زنده و بداهه انجام میشه، سناریوی از پیش نوشته شده‌ای است که چند تا دلقک به عنوان داور روی صحنه اجراش میکنند. صفر تا صد «گات تلنت شو»ها از پیش برنامه ریزی و بر پایه اصول احمقشناسی طراحی شده. از انتخاب شرکت کنندگان گرفته تا زاویه دوربین و بازی با نور و صدا و دیالوگهای داوران و حتی واکنش تماشاچیان و ... همه از پیش مشخص شده و عوام کالانعام فقط نظاره گران بی مغزی هستند که با چشمان دریده و گوشهای دراز به مستطیل جادویی خیره شده اند.

تبلیغ فردگرایی بزرگترین حربه لیبرالها برای انفکاک مردم از یکدیگر و ایجاد حس رقابت برای کسب پول و شهرت فردیه. این روند جامعه ای رو در آینده بنا میکنه که هر کس فقط به منافع فردی خودش فکر میکنه و در راه رسیدن به ثروت، دیگران رو قربانی میکنه. در نهایت، سرمایه سالاران و اَبَر شرکتهای چند ملیتی و بانکداران یهودی، برندگان حقیقی «گات تلنت» هستند. و در آخر یک مشت احمق با افکاری مسموم و مذموم باقی می مانند که فقط به تجملگرایی و زراندوزی فکر میکنند ولی چیزی جز فقر و حسرت نصیب شان نمیشود.

جامعه فردگرا محکوم به فناست. سالهاست که به غلط اما به عمد، مردم را به «موفقیت فردی» ترغیب می کنند. درحالیکه چیزی به نام موفقیت فردی وجود نداره، بلکه «جامعه موفق» وجود داره. در جامعه موفق، تمام افراد برای «ارتقا کیفیت زندگی یکدیگر» تلاش می کنند. در جامعه موفق، هیچکس نقش قربانی رو ایفا نمیکنه بلکه همه مردم برای تأمین خواسته های همدیگر، تلاش میکنند. یعنی هر کسی موفقیت خودش رو در توفیق دیگری می بینه. تا زمانی که ما به چنین دیدگاهی نرسیدیم در همین سگدونی متعفن (ایران سابق) به دست و پا زدن در فضولات انسانی خودمان ادامه خواهیم داد.